ماه را نشانه رفتن و بی بغض گریه کردن

        چه بغضی؟

             چه بهانه ای؟

بهتر از کلاغی که هرگز به خانه نرسید  ؟

وعصمت عشق را به هرزگی آلودن

کاش پنجره دهان باز کند

و تو را کوچه ببلعد.....

مرتضی خراسانی/۱۳۸۶