برای کبوتران بی صله قفسی بساز

                               و جاودانگی را به برگهای زرد. آسمان آبی و آزادی بیاموز

مرگم را ز تو تدبیری نیست

  آغاز را از اوج شروع کن از میان دستهایت

                                  از انجا که آسمان تمام میشود

و برای بودن ترانه ای بسرا

که تو را بهانه میکند

ومن

تنهایی خود را 

با نبض پاره و نخهای بخیه

                                 جشن می گیرم 

 مرتضی.خ /۱۳۸۶