| تبليغات | X |
 |
 |
|
 مرگ آنگاه پاتابه هميگشود که خروس ِ سحرگهي بانگي همه از بلور سرميداد ــ گوش به بانگ ِ خروسان درسپردم هم از لحظهی تُرد ِ ميلاد ِ خويش. □ مرگ آنگاه پاتابه هميگشود که پوپک ِ زردخال بيشانهی نقره به صحرا سرمينهاد ــ به چشم، تاجي بهخاکافگنده جُستم هم از لحظهی نگران ِ ميلاد ِ خويش. □ مرگ آنگاه پاتابه هميگشود که کبک ِ خرامان خندهی غفلت به دامنه سرميداد ــ به درکشيدن ِ جام ِ قهقهه همت نهادم هم از لحظهی گريان ِ ميلاد ِ خويش. □ مرگ آنگاه پاتابه هميگشود که درخت ِ بهارپوش رخت ِ غبارآلوده به قامت ميآراست ــ چشمبهراه ِ خزان ِ تلخ نشستم هم از لحظهی نوميد ِ ميلاد ِ خويش. □ مرگ آنگاه پاتابه هميگشود که هَزار ِ سياهپوش بر شاخسار ِ خزاني ترانهی بدرود ساز ميکرد ــ با تخلص ِ سُرخ ِ بامداد به پايان بردم لحظهلحظهی تلخ ِ انتظار ِ خويش. |
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه هجدهم بهمن 1386ساعت 18:35 توسط م.خ |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو وبلاگ عناوین مطالب وبلاگ |
| درباره وبلاگ |
|
| پیوندهای روزانه |
|
دفتر شعر احمد شاملو آرشیو پیوندهای روزانه |
| نوشته های پیشین |
|
شهریور 1387 تیر 1387 خرداد 1387 اردیبهشت 1387 بهمن 1386 |
| پیوندها |
|
دفتر شعر احمد شاملو کلاس داستان نویسی |
|
RSS
|
